“Ruim 20 jaar geleden begon mijn onderwijsreis als kind van de oorlog.
Het was op 23 maart 2004: mijn eerste schooldag.
Te midden van het puin en de wanhoop van mijn leven vond een pen zijn weg naar mijn kleine, trillende handen.
Ik werd geboren in een wereld van geweld.
De harde realiteit had haar sporen nagelaten op mijn ziel.
Ik was stuurloos en gebroken. Mijn familie was verwoest.
Toen ik op die eerste schooldag mijn pen op papier zette, begon er een transformatie. Ik vond woorden die de stilte doorbraken, woorden die gedachten en dromen droegen die lange tijd waren onderdrukt door de chaos van de oorlog.
Mijn pen was meer dan een schrijfinstrument. Zij werd een symbool voor kracht en hoop. Op school wees zij mij de weg naar zelfontdekking en herstel.
Dank zij Sponsoring Kinderen Oeganda kon ik voor laborant studeren. Ik leerde niet alleen over de complexiteit van het menselijk lichaam,
maar ook over medeleven en begrip.
Elke patiënt werd een spiegel van mijn eigen reis, een herinnering aan zowel de kwetsbaarheid als de veerkracht van de mens.
Toen ik in 2024 afstudeerde, was ik niet alleen een gerespecteerd iemand maar ook een levend bewijs van de transformerende kracht van onderwijs.
Mijn pen schrijft nu medische diagnoses.
Elke patiënt die ik genees, elk leven dat ik red, versterkt mijn geloof
in mezelf en in mijn levensdoel.
Onderwijs heeft voor mij een pad verlicht dat niet langer wordt bepaald door de littekens van het verleden
maar door de grenzeloze mogelijkheden van de toekomst.”